Druga część Gone pt.: "Głód" to według mnie najgorsza książka z całej serii, co jednak nie znaczy, że nie zasługuje na pięć gwiazdek. Czytając ją miałam wrażenie, że miejscami akcja toczy się zbyt szybko, a dialogi są nudne i miejscami w ogóle nie potrzebne.

"Ja Diablica" to zaskakująco dobra pozycja z gatunku fantastyki napisana przez młodą polską autorkę. Pamiętam, że kiedy zobaczyłam plakaty z okładką na przystankach promujące ten tytuł, pomyślałam, że to kolejny badziew, którym nie warto się interesować. Jednak kiedy wydano drugą część, zaintrygowała mnie już bardziej. 
Kiedy sięgałam po "Ja diablica" nie spodziewałam się, że fabula mnie aż tak wciągnie. Naprawdę dobrze się czytało o przygodach Wiktorii, zakręconej studentki, która na swoje nieszczęście wpadła w oko pewnemu diabłowi...
Przezabawnie napisane, inteligentne, przekonujące. Pierwszy raz podobała mi się historia tak wykorzystująca to w co wierzę! Naprawdę warto sięgnąć po Diablicę, by poznać mieszkańców Arkadii niższej, Los Diablos, a nawet samego Szatana ;>

Przyznam, że siadałm do tej książki z dużymi nadziejami, które zresztą wkrótce zostały rozwiane.
Z "Drwala" zionęło nudą i niepotrzebnymi dłużyznami. Niestety fabuła rozjechała się autorowi kompletnie. Doczytałam wyłącznie dlatego, że nie mogłam usnąć. Szkoda czasu, wystarczy przeczytać sobie opis książki - jest dużo lepszy niż sama powieść.

   Genialne studium psychologiczne. Nie wiem czy kiedykolwiek czytałem tak dobrą książkę w tej kategorii. Na pewno nigdy nie spotkałem lepszych opowiadań. Obrazy ostatnich dni wielkich mistrzów pióra- Edgar Allan Poe, Emily Dickinson, Mark Twain, Henry James i Ernest Hemingway- to główni bohaterowie. Motyw przewodni- samotność. Autorka niezwykle zręcznie kreśli portrety ludzi, którzy, zdawałoby się, osiągneli wszystko- sławę, pieniądze, zaszczyty, uznanie, miłość czytelników. Są wielcy, znani i mają wszystko- ale czy na pewno? W głebi siebie czują jakąś pustkę, jakąś ziejącą czarną dziurę. Zmuszeni by odgrywać wciąż role wielkich, genialnych artystów, zgubili gdzieś to, co było dla nich najważniejsze i teraz, kiedy dopada ich już starość, ich dusza krzyczy. Tak oto Mark Twain pakuje się w dwuznaczny związek z piętnastolatką, co doprowadza niemal do katastrofy. Henry James zostaje wolontariuszem w szpitalu dla ofiar I Wojny Światowej i odkrywa w sobie obszary, których wcześniej nie był świadomy. Hemingway coraz bardziej pogrąża się w pijaństwie i swojej pogardzie dla świata i samego siebie, z zimną krwią planuje szczegóły swojego samobójstwa. Poe za to zgadza się na kontrowersyjny eksperyment w nadziei, że samotność jest tym, czego potrzebuje jego udręczona dusza. Konsekwencje okazują się straszne. I wreszcie Emily Dickinson. Opowiadanie nieco futurystyczne, ponieważ poetka powraca zza grobu jako domowy robot do towarzystwa. Czy jest żywy, czy ma duszę? I co czuje sprowadzona nagle do świata żywych, umieszczona w maszynie Emily?
 Joyce Oates w niezwykły sposób opisuje upadek i to bardzo bolesny, bo bohaterowie zwykle spadają ze znacznej wysokości swojej wypracowanej pozycji. Spadają w starość, w samotność, chorobę, niedołęstwo, w rozczarowanie światem i samym sobą. To, czego dokonują w ostatnich swoich dniach jest ich wołaniem o prawdę, krzykiem o pomoc. Choć raz, choć teraz, na końcu wyzwolić się, żyć prawdziwie albo, jeśli już nie będzie innego wyjścia, umrzeć. Śmierć, mimo iż jest ostatecznym i strasznym wyjściem, jest jednak wyjściem i staje się swego rodzaju pocieszeniem. Czymś, w co można uciec, jeśli nie będzie już innego wyboru, jeśli życie ich przerośnie i zacznie zawalać się im na głowę. A życie nieubłaganie przerasta, wcale nie staje się lżejsze z czasem, z doświadczeniem. Przychodzą bolesne refleksje i ta okropna świadomośc, że są sami, zawsze sami.
   Te kilka opowiadań zrobiło na mnie ogromne wrażenie, automatycznie zostałem fanem autorki i mam w planach dalsze jej dzieła. Jest niezmiernie uważnym obserwatorem ludzkich dusz, doskonale potrafi wczuć się w sytuację innych i dysponuje przepięknym warsztatem literackim. Opowiadania pod względem stylistycznym są wysmakowane, wymowne, wzbudzają wiele uczuć, zaczęcają do przemyśleń i zaprawdę nie mogłem się od nich oderwać. Jeśli reszta książek jest tak samo dobra, zrobię osobną półeczkę, założę kolekcję i będę trzymał kciuki za Nagrodę Nobla.