wiedźmin; zabójca potworów; zmutowany w dzeciństwie i zamieniony przez morderczy trening w maszynę do zabijania; posiada nadnaturalną szybkość, czas reakcji, siłę i czułość zmysłów; zabija potwory na zlecenie, jednak kieruje się przy tym swoim poczuciem rozsądku i sprawiedliwości (potrafi odmówić wykonania zlecenia lub wykonać je inaczej niż było umówione, jeżeli stwór jest niegroźny dla ludzi i da się "spacyfikować" w inny sposób); bohater pozytywny; opiekun Cirilli;

Yennefer z Vengerbergu – postać fikcyjna, bohaterka cyklu opowieści o wiedźminie Andrzeja Sapkowskiego. Czarodziejka, ukochana Geralta oraz przyszywana matka Ciri. Postać Yennefer po raz pierwszy pojawiła się w opowiadaniu Ostatnie życzenie. W sadze o wiedźminie niewiele wiadomo o wczesnym życiu Yennefer. Wiadomo, że urodziła się w Belleteyn w 1173 roku wiedźmińskiego świata, prawdopodobnie w stolicy Aedirn – Vengerbergu. Z jej przelotnego wspomnienia w Pani Jeziora i z przemyśleń Geralta w opowiadaniu "Ostatnie Życzenie" można wnioskować, że Yennefer urodziła się garbata. Prawdopodobnie od wczesnego dzieciństwa przejawiała magiczne zdolności – była kwarteronką, tj. ćwierćelfką ze strony matki. Równie niewiele wiadomo o edukacji Yennefer na czarodziejkę. Bez wątpienia była wyjątkowo zdolna. Jako wykwalifikowana czarodziejka prowadziła życie pełne skandali i romansów. W pierwszej bitwie na wzgórzu Sodden została oślepiona przez Fringillę Vigo; wkrótce potem dzięki magii odzyskała wzrok. Po bitwie została najmłodszą członkinią Rady Czarodziejów. W Czasie pogardy podczas zjazdu na Thanned została niesłusznie oskarżona o zdradę stanu. Od uwięzienia uwolniła ją Francesca Findabair, która planowała umieścić ją w tajnej Loży. Yennefer słynęła ze swej urody. Mnóstwo kruczych, gęstych loków, blada, spiczasta twarz, fiołkowe oczy, a także ładna szyja i ładne ramiona. Na szyi miała czarną aksamitkę, a na aksamitce obsydianową gwiazdę, błyszczącą od brylantów. Zachowywała niezwykle młody wygląd i zgrabną, szczupłą figurę 20-latki, mimo iż miała 94 lata. Ubierała się w czerń i biel. Używała perfum o zapachu bzu i agrestu. Geralt twierdził, że miała "za wąskie wargi" i "za długi nos". Yennefer miała niezwykle wybuchowy temperament oraz cięty język. Chociaż przez wielu uważana za nieprzewidywalną, zarozumiałą oraz wyrachowaną, dla bliskich jej osób potrafiła być ciepła i troskliwa. Cechowała ją odwaga i mądrość. Mimo że Yennefer prowadziła dość swobodne życie towarzyskie i miała wiele romansów, jej jedyną miłością pozostał Geralt. Bardzo cierpiała, kiedy wiedźmin ją zostawił, choć sama przyznała, że nie nadawałaby się na przykładną żonę. Chociaż magia poprawiła jej wygląd zewnętrzny i usunęła ułomność, Yennefer nigdy nie zapomniała, że urody nie zawdzięcza Naturze; w Ostatnim życzeniu Geralt zauważył, że w jej oczach odbija się jej pamięć o sztucznie wyleczonym kalectwie. Jak większość czarodziejek była bezpłodna, nad czym bardzo ubolewała. Bezskutecznie poszukiwała sposobu, by przywrócić płodność, wydając na to ogromne sumy pieniędzy. Niespełnioną matczyną miłość przelała na Ciri.