Halina Poświatowska zapisała się w historii polskiej literatury jako poetka i to wybitna poetka (jest najczęściej czytaną poetką zaraz po Wisławie Szymborskiej). Dlatego niewiele osób wie nawet, iż w jej dorobku znalazła się także powieść. Za namową swojej matki Poświatowska postanowiła napisać "Opowieść dla przyjaciela". Postanowiła nadać jej formę listów kierowanych do przyjaciela. Kim był ten przyjaciel, nie wiadomo do dzisiaj. Biografowie szukają w nim zmarłego męża poetki, lub poznanego w sanatorium mężczyznę, inni jeszcze twierdzą, że nikt taki nie istniał, a "przyjaciel" jest wyłącznie pomysłem poetki. Dla czytelnika kwestia ta nie jest aż tak istotna, jednak dzięki formie listów, książka nabiera osobistego, wręcz intymnego charakteru. Z resztą łatwo doszukać się w tej powieść wątków autobiograficznych: Poświatowska opowiada o swojej chorobie, o leczeniu, szpitalach, sanatoriach. Wiele czasu poświęca swojemu wyjazdowi do USA, gdzie udała się na operację, która o kilka lat przedłużyła jej życie. Na kartach tej książki zachwyca się Nowym Jorkiem, poznanymi na studiach ludźmi, odkrywaniem innego świata. Jest wszystkiego ciekawa, chce przeżyć jak najwięcej (może przeczuwając jak krótkie okaże się jej życie), lecz towarzyszy jej nieustanna tęsknota, czemu często daje wyraz na stronach "Opowieści". I może właśnie ta książka i może nawet ten wyimaginowany przyjaciel miały być sposobem na tę tęsknotę, zamianą uczuć na słowa. Bo właśnie w słowach Poświatowska znajdowała ukojenie, pisała, że nic nie zabija bardziej niż cisza. I chociaż ta książka gatunkowo należy do prozy jest na wskroś liryczna, czym oddaje zapewne naturę poetki.