2011-10-01, 12:03 magdaa.1312 Po przeczytaniu tej książki, zaczęłam się zastanawiać, co takiego ma ona w sobie, czego ja nie dostrzełam, a co znaleźli w niej inni czytelnicy, że uznali ją za największe dzieło P.C.. Przed tą lekturą wzięłam się za kilka innych książek tego autora i muszę przyznać, iż są one o wiele lepsze - i nie mówię tu o refleksjach, jakie we mnie wzbudziły, ale o samej historii, która na przykład w "Weronice postanawia umrzeć" czy w "Jedenastu minutach" są przedstawionew dużo ciekawszy sposób. Coelho zdaje sobie chyba sprawę z tego, że nie potrafi wymyślić powieści, która calkowicie pochłonęłaby człowieka, dlatego jego książki są tak krótkie. Jest w nich tylknauka, którą chce on przkeazać ludziom, jednak te wszystkie szyfry, potrafią doprowadzić do szału... Cóż, nie bez powodu nazywają go alchemikiem słów ;)) Tej książki nie polecam, ale i tak uznaję P.C. za jedego z najwybitniejszych wspólczesnych twórców.

2011-01-12, 18:24 mrysak1 Czytałem ją będąc jeszcze w gimnazjum. Wtedy mnie zachwyciła. Dziś widzę ją, tak jak i większość twórczości Paulo Coelho, w zupełnie innym świetle. Coelho przypomina mi tu nieco odwrotność Piotra Rubika. Rubik włożył muzykę poważną w formę muzyki popularnej, Coelho tworzy zaś literaturę popularną starając się ją upchać w formę literatury wysokiej.

2010-12-24, 15:10 annadepp Książka zmuszająca do myślenia. Czytelnik zastanawia się nad wartością miłości, człowieka, przyjaźni... Sama słodycz ;)