„Lecz zaklinam, niech żywi nie tracą nadziei.
A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucone na szaniec…”.

Książka Aleksandra Kamińskiego to jedna z najciekawszych lektur jakie do tej pory przeczytałam!
Zazwyczaj lektury czytam bo mam taki obowiązek, jednak „Kamienie na szaniec” to druga lektura, którą przeczytałam przed omawianiem jej. Pierwszą była niesamowita książka „Oskar i Pani Róża”, która, podobnie jak książka pana Kamińskiego oczarowała mnie.
Pozycja ta głównie opowiada o losach Alka, Rudego i Zośki, którzy walczą o niepodległą Polskę. Cała trójka bohaterów jest odważna jak mało kto. Wśród nas, ludzi którzy nie muszą walczyć o wolność słowa i życie w kraju nie objętym wojną, znalazłoby się takich niewielu.
Podczas czytania tej pozycji rzeczą najbardziej przerażającą jest fakt, że historia ta działa się naprawdę. Nie jest ona tworem wyobraźni autora, a wiernym zapisem historii. Jednocześnie książka podsuwa nam pewien rodzaj nadziei - warto wiedzieć, że na świecie są ludzie tak odważni jak bohaterowie książki.
Jeżeli należysz do ludzi którzy nie czytają lektur powinieneś złamać swoją zasadę i przeczytać „Kamienie na szaniec”. Zrób to uważnie, a nie pożałujesz!