Bardzo miła, ciepła i taka... Sympatyczna opowieść. Gabrysia, przewijająca się w późniejszych częściach Jeżycjady, spodobała mi się od samego początku. Tata Borejko swoim roztrzepaniem i obecnością ciałem, zaś nieobecnością myślami, zawsze bawił mnie ujmował. Pyza i Nutria, tak nierozłączne i słodkie, a przede wszystkim zabawne. Ujmowały mnie zbiorowe listy córek do mamy - wszystkie żale, problemy przelewały na papier. I oczywiście ciekawe, pozytywne zakończenie, bo jakże mogło tu być inaczej. Sądzę, że warto ją przeczytać, polecam.