Po prostu brak mi słów...
Dla wszystkich, o wszystkim. Każdy powinien znać takie książki.

Sięgnęłam po tą książkę tylko dlatego, że gdzieś wyczytałam, że jest to książka, którą czytało bardzo dużo psychopatycznych morderców (zabójca Johna Lennona!).
Kolejnego dnia poszłam do biblioteki szkolnej, gdy poprosiłam panią o egzemplarz tej książki przyjrzała mi się uważnie, jednak bez żadnego komentarza odnalazła książkę. Spytała o imię i nazwisko, spojrzała w moją kartę i na jej twarzy pojawiło się zdumienie (trzeba Wam wiedzieć, że na karcie miałam zapisane dwa zbiory opowiadań Edgara Allana Poego, wiersze pisane w dwudziestoleciu między wojennym, oraz "Antygonę").
-Gimnazjum? - spytała mnie szanowna pani bibliotekarka.
Przytaknęłam, a pani w końcu zapisała mi książkę na kartę.
Pożegnała mnie słowami: "miłego czytania".
Nie wiedziała, że ta książka będzie jedną z najważniejszych jakie przeczytałam do tej pory w moim życiu.

Na czym polega magia tej książki? Dlaczego tyle osób się nią zachwyca? Nie wiem, naprawdę nie wiem, a czytałam tą pozycję dwa razy.
Na pewno głęboko zapada w pamięć, nie da się o niej po prostu zapomnieć, oddać do biblioteki, odłożyć na półkę i na nią nie patrzeć, nie myśleć o niej.
Holden jest pesymistą, ostatnio uważam, że tak ja. Miejscami trochę mnie denerwował, zresztą jego znajomi też. Jednak treść książki... Tematy które porusza, przenośnie zapisane między wierszami, cytaty... Mistrzostwo!

Sądzę, że każdy powinien przeczytać "Buszującego w zbożu" i pomyśleć nad treścią tej książki.

Guns N' Roses to mój ulubiony zespół, a dzięki tej książce dużo się o nich dowiedziałam. Co prawda napisana nie najlepiej, a w niektórych momentach przydługawa i przesadzona jak Chinese Democracy, mimo to polecam każdemu fanowi Axla i jego zespołu.
Idealnie czytało mi się tą książkę na nudnych lekcjach pod ławką, a moja przyjaciółka jest po prostu zachwycona zdjęciami zespołu, a przy czytaniu mi przez ramię była cała czerwona ze śmiechu.

"-Naprawdę lubisz ten zespół?
-Jasne, że tak!
-A ten... no... - pokazuje na zdjęcie grupowe całego zespołu. - Oni się dobrze czują?
-Nie.
-Dobrze, że będą za niedługo w Rybniku..." (oby!).

A teraz minusy: książka wydana jest koszmarnie. Nie raz zdażało się panu Davisowi zgubić koniec apostrofu czy nawiasu, albo nawet literki w słowach! A po za tym co ma czcionka secesyjna do Guns N' Roses?
Mimo wszystko zachęcam do przeczytania. :)