Minął rok od pojedynku z Reginem. Akkarin zaczyna przekazywać Sonei informacje o wrogach Kyralii, co prowadzi do poznania przez nią wiedzy o czarnej magii, która jest w Kyralii zakazana. W wyniku intrygi wojowniczki z Sachaki, Gildia Magów dowiaduje się o wykorzystywaniu zakazanej magii przez Akkarina i Soneę. Zostają wygnani z Kyralii i muszą przenieść się do Sachaki. Tam czyha na nich niebezpieczeństwo ze strony wrogów Kyralii. Tymczasem Mistrz Dannyl przywozi do Imardinu buntowników, którzy chcieli nauczyć się posługiwania magii na własną rękę, co również jest zakazane (swoją drogą dużo zakazów w tej Kyralii :)). Dodatkowo Administrator Lorlen podejrzewa, że Akkarina niesłusznie wypędzono i że miał rację na temat wrogów Kyralii. O zakończeniu już nic nie napiszę bo nie lubię psuć niespodzianki. Zdecydowanie moja ulubiona część trylogii. Daje do myślenia i wskazuje, że należy ufać przyjaciołom, nawet jeśli okoliczności i inni ludzie są przeciwko nim.

Sonea rozpoczyna naukę w Gildii Magów. Poznaje tajniki magii oraz nowych ludzi. Spotyka wśród nowicjuszy Regina - aroganckiego chłopca z dobrego Domu Magów, który za wszelką cenę chce ją ośmieszyć. Na domiar wszystkiego Wielki Mistrz wybiera ją na swoją podopieczną. W książce dużo się dzieje - praktycznie nie ma odpoczynku od zaskakujących odwrotów w biegu zdarzeń - coś, dzięki czemu lubię czytać. Jak najbardziej polecam i zabieram się do czytania "Wielkiego Mistrza".

Prawdziwie magiczna opowieść. Zwykła dziewczyna z ludu z magiczną mocą? Przestraszona tym faktem Sonea ukrywa się u Złodziei. Przerażona i zarazem zafascynowana Soneą Gildia Magów pragnie ją odnaleźć i zachęcić do pozostania magiem. Czy im się uda?   Magia tu się nie ogranicza do machania różdżką, warzenia elisirów czy zbierania ziół. Magia jest fundamentem opowieści - czytanie w myślach, drzwi które otwiera się tylko poprzez naciśnięcie klamki z dwóch stron, uzdrawianie i niszczenie za pomocą siły umysłu. Coś nowego.   Bohaterowie wyjątkowi, o ciekawych charakterach. Intrygi, oszustwa, prawdziwa przyjaźń.   Dołączam Trudi Canavan do moich ulubionych autorów.

Serię ogólnie oceniam na 3 ponieważ mimo ciekawej fabuły, wyrazistych bohaterów i akcji (3 część) nie wciągnęła mnie specjalnie. Najlepsza według mnie część to Zmierzch. Najsłabsza i taka trochę za bardzo wymuszona to Przed świtem, chociaż generalnie najmniej podobało mi się Księżyc w nowiu, ze względu na to że w większości powieści nie było Edwarda. Ostatecznie: polecam bo fajnie się czyta, ale mnie nie zachwyciła.

Wyjątkowa seria książek o Harrym Potterze sprawiła że moje dzieciństwo było naprawdę magiczne. Z przyjemnością po 10 latach wracam do tych powieści ponieważ poruszają one ponadczasowe zjawiska i sytuacje: miłość, przyjaźń, uczciwość, życie zgodne z pewnymi wartościami. Z czystym sumieniem polecam tę serię wszystkim, którzy jeszcze nie mieli jej w rękach.