Recenzja książki " Szlakiem Miłości. Rozważania " Abp Józefa Życińskiego będzie równie krótka i ( mam nadzieję ) treściwa jak sam omawiany tytuł.  Jest to zatem przede wszystkim dzieło doskonale znanego w kręgach akademickich, zmarłego przed rokiem wykładowcy, filozofa, teologa, wreszcie hierarchy kościelnego. Tych kilka nazwijmy to " tytułów " opisujących Autora, może sugerować czytelnikowi, że sięga po książkę " ciężką " w tym znaczeniu, że porusza tematy trudne, posługując się nie ławą formą, zarówno z racji poziomu intelektualnego Abp Życińskiego, jak i faktu, że skierowana jest ona do odbiorców wykształconych. Intencją tej recenzji jest uświadomienie osobie rozważającej możliwość przeczytania książki, że wrażenie takie jest mylne. Każdy kto miał okazję zapoznać się z przekazem tego " medialnego " biskupa ( jeśli nie w postaci publikacji, to choćby w formie wywiadu telewizyjnego ) wie, że charakterystycznym dla Niego ( pozwolę sobie użyć tu sformułowania, po które On często sięgał ) " stylem " była unikatowa budowa zdań. Rozumiem przez to, że Jego wypowiedzi ze względu na piastowany urząd, wykształcenie ale także nader wszystko poruszane zagadnienia miały " godną formę ". Jednakże właśnie ze względu na treść musiałby być one zrozumiałe dla każdego! Przechodząc zatem od ( być może niepotrzebnej ) obrony Autora do samej książki chcę podkreślić, że tak jest także w tym konkretnym przypadku. Książka porusza tematy ważne dla każdego chrześcijanina w sposób dla niego zrozumiały.    Opis wydawcy może być trochę mylący. Choć nie mija się on z prawdą, może jednak sugerować nieco inną treść. Faktycznie jest to zbiór głównie homilii okolicznościowych. Są to " okazje " związane przede wszystkim z rokiem akademickim studentów seminariów.I tu zapewne rodzi się pytanie - po co czytać coś, co mnie nie dotyczy? Jako ktoś, kto pochłonął uważnie każdą stronę mogę zaświadczyć, że kazania skierowane są do każdego. Ich adresatami są nie tylko klerycy i diakoni, ale także ich rodziny, bliscy, wreszcie wszyscy wierni.  Polecam, choć mam świadomość, że sięgnąć po tą pozycję zdolni są wyłącznie ci, którym nie są obojętne sprawy Kościoła. Warto dodać, że nie chodzi tu tyle o Kościół instytucjonalny, co bardziej o wspólnotę wiernych. 

Opisując tą książkę, jak nigdy przedtem posłużę się cytatami.
Po raz pierwszy także ( chcąc zachęcić do sięgnięcia po nią czytelnika, który stroni od recenzji ), rozpocznę od końca...     Jest to zatem książka absolutnie godna polecenia! Nie wielu dotąd przeczytanym przeze mnie tytułom wystawiłem najwyższą z możliwych ocenę. Jak napisał Manuel de Almeida Trindade, Biskup Aveiro w swej przedmowie do wydania portugalskiego " Nie jest przecież ważne, aby wiele przeczytać. Najważniejsze, by trafić na książki, które naprawdę warte są poznania. Ta jest jedną z nich. " " Rozważania o wierze " autorstwa ks. Tadeusza Dajczera to 212 stron kontemplacji pod przewodnictwem najwyższej klasy kierownika duchowego. To tytuł obowiązkowy dla każdego wierzącego - zarówno tego z nazwy, jak i tego, który wiarę swoją przejawia czynem. Wiele wniesie w życie duchowe zarówno tym, których dojrzałość chrześcijańska jest na wysokim poziomie, jak i tym, którzy dopiero poszukują.   Tak naprawdę każdy z nas jest na właściwym dla siebie etapie poszukiwań. Ponieważ typową dla nas wszystkich jest słabość objawiająca się zniechęceniem w tej sferze życia, warto sobie odpowiedzieć na pytanie, czym jest wiara. Człowiek zwykle stara się dopasować wszystko do siebie. Zatem, mając na uwadze fakt, że Prawda jest tylko jedna/ obiektywna dla wszystkich, nie wolno nam odpowiedzi na to pytanie sformułować w sposób subiektywny! To nie jest tak, że wolno nam powiedzieć " wierzę, ale... " bądź " w coś trzeba wierzyć ". Autor na wszystkich kartach tej książki, w sposób przystępny dla każdego definiuje wiarę jako UCZESTNICTWO W ŻYCIU BOGA. Właściwie to jedno zdanie wyjaśnia wszystko. Nie żyjemy bowiem dla siebie, ale żyjemy dla Boga właśnie. Każdy z nas jest więc nijako przez zasługi Syna, mocą Ducha  " przystosowany " i zachęcany do życia z Ojcem! Jak to zrobić? Autor w odpowiedzi zachęca do ( między innymi ) poszukiwania śladów Boga w świecie ( często w obszarach życia, na które nigdy dotąd nie spoglądaliśmy pod tym kątem ), i w konsekwencji do rozpoznawania miłującej Obecności. Kiedy już otworzą się nam oczy, naturalną konsekwencją tego będzie przylgnięcie do Chrystusa. Przylgnąć do Niego oznacza przyjąć Go, zawierzyć Mu, oddać się Jemu bez reszty. To znaczy pełnić Wolę Bożą na wzór doskonałego posłuszeństwa Syna. To zawsze wiąże się z przewartościowaniem dosłownie wszystkiego. Przylgnięcie to następuję gdy stanie się jasne, że sami niczym jesteśmy i nic nie możemy. Wszystko musimy zdać na Niego. Mamy być jak bezradne dzieci zdające się na najczulszą matkę i ojca - Trojjedynego Boga. Takie spojrzenie przez nasze " Ja " nigdy nie jest naszą zasługą. Ks. Dajczer za całym Kościołem podkreśla, że jest to zawsze wynikiem łaski. Często poprzedzone jest to oczyszczeniem, pewnymi dopuszczonymi okolicznościami, które obnażają naszą bezradność. " Moc Boża potrzebuje słabości człowieka " by móc w nim działać. Wszechmocny " ograniczony " jest jedynie naszą WOLNĄ wolą... Ta książka to ukazanie dynamizmu wiary. Faktu, że każdego dnia wierzymy inaczej. Naszą wiarę, podobnie do naszego życia, porównać możemy do sinusoidy. Wszyscy przeżywamy przecież wzloty i upadki. Autor przedstawia nam zatem warunki niezbędne do pogłębiania wiary. Są to oczywiście modlitwa ( nie tylko ta " regułkowa ", jako dialog z Bogiem ) i Sakramenty jako narzędzia zbawienia, które uznajemy przecież dzięki wierze. Modlitwa i Sakramenty są też nie tylko owocem wiary, ale także niezbędnymi środkami do aktualizacji wiary. Bez nich bowiem wiara zanika, to odczuwamy wszyscy... nie wszyscy sobie to uświadamiamy. Jeszcze jedno - książka ta uświadamia nam, że święci to ludzie tacy jak my, żyjący pośród nas kiedyś i teraz. Różni ich od nas to, że wyrzekli się siebie i " przyoblekli w Chrystusa ", stając się prawdziwymi dziećmi. Pochodzą z różnych warstw społecznych, do różnorakich zadań ich powołano. Są to ludzie konsekrowani i świeccy. To zatem także matki i ojcowie, ludzie z problemami, chorzy i ze słabościami - ludzie jak my... Wszyscy jesteśmy powołani do świętości.    Na koniec, w ramach podsumowania,  jeszcze jeden cytat z przedmowy do wydania portugalskiego. " Mamy przed sobą cenną książkę. Słowo " cenna " nie oznacza, że kosztuje ona dużo pieniędzy. To słowo oznacza bogactwo wewnętrzne, którym autor dzieli się na tych stronach ze swoimi czytelnikami. "